بی‌پلاک‌ - پایگاه تخصصی اشعار آئینی

گویا که گفته ای بدِ اقوام شوهرت
باشد عروس خیره سر! این بارِ آخرت
گویا نگشته مردی ما خوب باورت!
شاهد بیاوریم دوباره به محضرت؟
اینجا صدای مرحبتان زیر می شود
کوچه ز سوتِ بلبلی اش سیر می شود

آتش، بس است! مایه شادیِ بزدل است
شانت همان سواریِ وامانده در گل است
حتی کلام اهل همان دور باطل است:
"بی بی برای اکثر ما بچه خوشگل است"
ما با غریبه صحبت دیگر نمی کنیم
آنچه نخست می شود، آخر نمی کنیم

اهل مزاح صحبت ما را گرفته اند
لبّ کلام اهل صفا را گرفته اند
باشد سوال تو که کجا را گرفته اند؟
فلاح زادگان همه جا را گرفته اند *
اینجا محله ها همه از تو فشاری اند
بهر قفس همیشه پی یک قناری اند

کوتاه صحبتم، نظرت را نگاه دار
در این مصاف، کرک و پرت را نگاه دار
جسم علیل و محتضرت را نگاه دار
بر این پیام، گوش کرت را نگاه دار
مایی که از سس تهِ بشقاب نگذریم ��
کِی هسته ای به نوچه ی مو زرد تو دهیم؟