بی‌پلاک‌ - پایگاه تخصصی اشعار آئینی

این طرف سکّان بگردان ناخدا
این همه دوری چنین از ما چرا؟
می روی دنده عقب تا به کجا؟
تازه گشته جای خوب ماجرا
بس کن این ترس و بیا نزدیک تر
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)*

هر چه دارد می رود قصه به پیش
می شود اوضاعِ بدخیم تو بیش
باز کردی راهِ شوخی با کشیش
از هجوم ما شود حالت پریش
خاک ایران است و مردان خطر
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)

پیش ما آرایش جنگی نگیر
واق واق سگ کجا و چنگ شیر؟
رزمِ این خطّه کجا دارد نظیر؟
هیچ دیدی مردمی این سان دلیر؟
سرو میهن گشته از خون بارور
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)

اهل بَعلی و خوری خون قتیل
نیست پایانت به جز طوفان نیل
در حدوث حکمت نفی سَبیل
در مصاف چون تویی، همچون خلیل
بهر مرگت، دستمان باشد تبر
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)

با سرشت عاشق این سرزمین
غیرت و مردانگی گشته قرین
هر چه دیدی از پدافند نوین
گوشه ای باشد ز آن و بیش از این-
-بهر جنگ آماده ایم از هر نظر
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)

گرچه یاران غالباً خوش نیّتند
جمله ارگان ها پی امنیتند
لیکن آنان که تو را ظرفیتند
در پی تفریق این جمعیتند
جمله هشیاریم در این رهگذر
(هر که عزمش بیش، فتحش بیشتر)

* امام شهید سید علی خامنه ای(قدس سره): فشارها غالباً محکوم به شکست است.
یک مدتی فشار می‌آورند، وقتی که ایستادگی مشاهده شد از این طرف، آن فشار تمام میشود.
جنگ، جنگ اراده‌هاست؛ جنگ عزم های راسخ است؛ هر که عزمش بیشتر بود، او برنده است.
۱۳۸۹/۰۶/۲۵