زینب! تو کیستی که به هنگام هر بلا
نامِ حسين قلبِ تو را می دهد جلا
از وصفِ صبرِ تو همه ی خلق عاجزند
بادا بلند نامِ تو زهرای کربلا!
عشقِ حسین را تو به ما هدیه داده ای
عالم ندیده است حسینی تر از تو را
ای شیر دخترِ اسدالله، غیرِ تو
در کشتیِ حسین کسی نیست ناخدا
مانند ذوالفقار به غرش درآمدی
خون علی ست در رگِ تو؛ بنتِ مرتضی!
ارثِ علی ست اینکه چنین با صلابتی
از فاطمه ست این همه حجب، این همه حیا
عالم کجا و مدحِ تو ای بانویِ دمشق
وقتی خدا به صبرِ تو گفته ست مرحبا
ای کوه ایستاده! تویی آنکه تا ابد
نامت نمی شود دمی از یار خود جدا
