ای ناگهان عزم سفر کرده خداحافظ
ای گریه ی ما را درآورده خداحافظ
رفتی و در آوازه ی فریادها ماندی
از دیده ها رفتی ولی در یادها ماندی
رفتی ولی راه تو باقی مانده آقا جان
در اوج شب ماه تو باقی مانده آقا جان
پرچم پس از تو نیز پاینده ست میدانم
بعد از محمد هم خدا زنده ست میدانم
آری خودت رفتی ولی این راه میماند
بعد از پیمبر مکتب « الله » میماند
با دشمنانت از «لکم اعمالکم» گفتی
«الله مولانا و لا مولا لکم» گفتی
گفتی عزیز از پست ها خواهش نخواهد کرد
مثل منی با دشمنان سازش نخواهد کرد
گفتی لگد بر پرچم تکفیر باید زد
تا آخرین دشمن فقط شمشیر باید زد
دلتنگ لحن خطبه ی کوبنده ات هستیم
دلتنگ صبح دلپذیر خنده ات هستیم
برگرد و از ما جان بخواه ای مهربان آقا!
برگرد و «ای ایران» بخواه از روضه خوان آقا!
ما عهد میبندیم از تو سر نگردانیم
تا زنده ایم از راه تو رو بر نگردانیم
تا بیرق خونخواهی تو روی دوش ماست
یک حرف ما داریم آن هم مرگ آمریکاست
هرچند بسیار از حرامی ها غضب داریم
گرچه از اسراییل چندین خون طلب داریم
سوگند به ام الائمه فاطمه آقا!
خون تو خیلی فرق دارد با همه آقا!
داغت نشانی می شود بر تارک این ایل
خون تو سیلی می شود بر جان اسرائیل
امروز وقت یکه تازی قشون توست
هرکس که کوتاهی کند مدیون خون توست
هر چند از داغ غمت تا حشر میسوزیم
از برکت خونت بر استکبار پیروزیم
# # #
حالا که دیگر رسته از رنج و بلا رفتی
با ما بگو بعد از شهادت کربلا رفتی ؟!
با اینکه عمری عهده دار این علم بودی
هفتاد سال از عمر خود دور از حرم بودی
در امنیت بی رنج و بی درد و بلا رفتیم
هر اربعین جای تو ما تا کربلا رفتیم
ای سفره دار روضه ی زهرا خداحافظ
ای غصه دار غربت مولا خداحافظ
ای رفته در روضه به اوج آسمان آهت
دست علی موسی الرضا باشد به همراهت
آقا به ما مرگ حسینی را نشان دادی
ماه مبارک روزه بودی تشنه جان دادی
میراث دار حضرت حیدر خداحافظ
بدرود ایرانی ترین رهبر خداحافظ
